Λίνα Καΐρη, Ψυχοθεραπεύτρια

Οι άνθρωποι συνήθως παίρνουν την απόφαση να απευθυνθούν στον ψυχολόγο όταν βρίσκονται σε μία επείγουσα ανάγκη να αντιμετωπίσουν μία συγκεκριμένη δύσκολη κατάσταση. Κάποιοι απευθύνονται όταν έχει περάσει κάποιο χρονικό διάστημα κατά το οποίο συσσωρεύουν δυσάρεστα συναισθήματα και νιώθουν πια μία γενική απογοήτευση. Οι αφορμές συνήθως είναι συγκρούσεις στις σχέσεις, ένα διαζύγιο, δυσκολίες που εκδηλώνουν τα παιδιά, το άγχος και η πίεση, οι εκρήξεις θυμού για τις οποίες μετά νιώθουν άσχημα, οι κρίσεις πανικού και άλλα ψυχοσωματικά συμπτώματα. Κάποιοι που ζουν ικανοποιητικά και τα καταφέρνουν, θέλουν να εμβαθύνουν σε θέματα που τους απασχολούν, να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους και να διευρύνουν τις δεξιότητές τους.

 

Το να μην εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, το να κουκουλώνουμε τις δυσκολίες και την δυσαρέσκειά μας, μας ωθεί σταδιακά σε μία απομόνωση, μέσα στην οποία νιώθουμε ανεπαρκείς και υποτιμάμε τον εαυτό μας, στερούμαστε τη χαρά της σχέσης, χάνουμε το ενδιαφέρον μας για τη ζωή και τελικά μένουμε με ένα κενό και χωρίς ένα προσωπικό νόημα για τη ζωή. Στην εποχή μας, έχουμε συνηθίσει και έχουμε αποδεκτεί την ευκολία με την οποία συνταγογραφούνται ψυχιατρικά φάρμακα. Πολλοί βλέπουν ακόμα και την υπαρξιακή αγωνία (ή απόγνωση), σαν ψυχική ασθένεια. Το να βρεθεί κανείς σε ένα χώρο που θα μπορεί ελεύθερα να μιλήσει για πράγματα που τον δυσκολεύουν και να τα επεξεργαστεί είναι εξαιρετικά σημαντικό.

 

Συχνά, οι θεωρίες της ψυχολογίας και οι θεραπείες ασχολούνται με το γιατί συνέβη κάτι, δίνοντας εξηγήσεις, που όμως δεν βοηθούν τελικά τον άνθρωπο να ζήσει διαφορετικά τη ζωή του. Ο στόχος που, κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να έχει η θεραπεία είναι να βοηθήσει τους ανθρώπους να κάνουν αλλαγές στην πράξη. Μέσα στη θεραπευτική διαδικασία αναστοχάζεται κανείς την πορεία της ζωής του, τις επιρροές που έχει, τις επιλογές που κάνει και τον τρόπο που τοποθετεί τον εαυτό του στις σχέσεις. Στόχος είναι να μάθει ο καθένας νέες δεξιότητες που θα τον βοηθήσουν να ζήσει τη ζωή που ονειρεύεται, τη ζωή που του αξίζει, και έτσι όχι μόνο θα προφυλάξει την ψυχική του υγεία αλλά και θα την αυξήσει, διότι ο δείκτης υγείας εκτός από καθοδικός, είναι και ανοδικός και ποιός ξέρει ποιό είναι το όριο προς τα επάνω; Πιστεύοντας οτι όλοι συνδεόμαστε μεταξύ μας και αποτελούμε ένα όλον, αυτό που είναι καλό για κάποιον είναι καλό για όλους, όταν βέβαια γίνεται με ευθύνη.

 

Συχνά, επίσης, οι άνθρωποι υπηρετούν ρόλους που τους εγκλωβίζουν και χτίζουν τη ζωή τους πάνω σε αρνητικές πεποιθήσεις για τον εαυτό τους και τον κόσμο, που τους περιορίζουν, όπως "κανείς δεν θα με αγαπήσει πραγματικά", "αν δεν είμαι τέλειος, δεν αξίζω", "δεν είμαι από αυτούς που πετυχαίνουν" κ.α. Μέσα από τη θεραπεία, καθένας έχει την ευκαιρία να δει τον εαυτό του με μία νέα ματιά, να απελευθερωθεί και να μετατρέψει τις περιοριστικές του πεποιθήσεις σε άλλες που τον ενδυναμώνουν. Μέσα από τη θεραπεία, ο άνθρωπος αποκτά πιο σφαιρική αντίληψη της πραγματικότητας και ξαναχτίζει την εικόνα του εαυτού του, όχι πετώντας πλευρές του που τον δυσκολεύουν, αλλά αξιοποιώντας αυτά τα χαρακτηριστικά υπέρ του. Σε αυτή τη διεργασία, πολύτιμο εργαλείο είναι η σχέση με τον ψυχοθεραπευτή, του οποίου η κατάρτιση, η διαρκής προσωπική ανάπτυξη και η ανοιχτή ματιά είναι καθοριστικής σημασίας.

 

Το προσωπικό μου κίνητρο είναι το να βοηθάω τους ανθρώπους να έρχονται σε επαφή με τα πραγματικά τους συναισθήματα, τις πραγματικές τους ανάγκες και να απελευθερώνονται από στερεότυπα, φορεμένους ρόλους και συμπεριφορές που τους περιορίζουν. Παίρνω βαθιά χαρά και ικανοποίηση με το να φέρνουν στο φως την εσωτερική τους δύναμη, τα συναισθήματα αποδοχής και αγάπης για τον εαυτό τους και τον κόσμο, προκειμένου να βρουν ένα προσωπικό νόημα, να αναλάβουν τον εαυτό τους με αγάπη και να κάνουν αυθεντικές σχέσεις με τους άλλους.